the once in a blue moon happened last night

in the beginning, it was all but dare. the real deal was to make a closure with him. sobrang enthusiastic ako, not because of the material thing to get if i am able to accomplish it but because of the positive outcome na alam kong mangyayari talaga pag nagawa ko. sobrang natagalan nga ako eh. i made my first move after 3 months with the help of friendster. alam kong first and last resort ko kasi yun. fortunately, we were able to exchange messages for one week. nung nagstop yun, i knew i have to do something. at sobrang dumamay saken ang panahon. may nangyari at ng dahil dun, nagkaron ulit ako ng opportunity to pm him. leading to inaya ko siang magbonding kami. ako na talaga ang gumawa ng paraan. from inviting to setting the date, the place. sobrang ayus kasi pumayag sia. sabi ko eto na kre. wala ng atrasan. wala ng hiya hiya! binigay na saken ang malaking malaking chance para gawin na.

we agreed to meet yesterday. after my shift go na. nung nasa mrt ako, sobrang kinakabahan talaga ko. habang papalapit ng papalapit ako, mas lalo kong iniisip magbackout talaga. ang daming tumatakbo sa utak ko nung mga panahon na yun. kung anung unang sasabihin ko, kung pano tatakbo ang flow ng conversation, at kung sasabihin ko ba ang pakay ko. sobrang pinoproblema ko yang mga bagay na yun nung nasa tren ako. at lahat yan eh nakafocus sa kung anumang pwede naming pag-usapan. bakit? pitong taon kaming inde nag-usap ng personal. inde ko alam kung anu ng mga gusto nia sa buhay, kung sino na mismo sia. tapos tungkol sa pakay ko, alam kong iiyak ako habang sinasabi ko lahat yun. lumipas ang 40 minutes ng biyahe ko kakaisip lang nun.

nauna sia saken dun sa place. first time ko dun at inde rin sia familiar. kaya sobrang hinanap ko sia. mga isang oras kaming naghahanapan dahil inikot ko talaga. hahaha. nung nakita ko na sia, ayun, HELLO KAMUSTA lang ang nasabi ko. tamemeng tameme ako amf. no eye contact. kasi inde ko pa kaya. we stayed for some time sa bench na pinagtambayan nia dahil pinagpahinga muna nia ko.

tapos tuluy tuloy na. natatawa ako sa sarili ko kasi parang walang nangyari between us. parang ganun pa rin kami. naubos oras kakakwento nia. sia lang talaga ang pinagsalita ko kasi baka pag ako ang magsalita, umiyak na ko. at sooobrang naappreciate ko mga sinabi nia. he revealed many things na inde ko aakalaing gagawin nia after all ng nangyari samen. nagkwento sia nung kumain kami. nagkwento sia nung naglibot kami. hanggang sa makauwi na kami nagkkwento pa rin sia. ang saya kasi ang dami ng nangyari sa kanya. at isa parin siang matinong tao. habang nagkkwento sia saken, naisip ko na kung dati sobrang nagjjive kami, ngayon sobrang mag-aadjust na ko sa kanya dahil sa mga alam nia sa buhay. dahil naging mas serious na talaga sia sa madaming bagay. feeling ko napagiwanan na nia ko. hahhaa. pero kulit factor, alam kong nandun pa rin. at ang bilis ng oras. parang ang dami ko pang gustong malaman sa kanya pero sadness dahil gabi na at kailangan na naming umuwi.

pag-uwi ko, sinabi ko sa sarili ko na inde pwedeng matapos ang araw ko ng inde ko masasabi sa kanya ang pakay ko. kaya sinabi ko na lang sa email lahat lahat lahat ng gusto kong sabihin sa kanya na nacontain for so many years. naiiyak na ko ng time na yun. kasi sobrang narelease ko na ung burden. umiiyak ako kasi masayang masaya ako. masaya dahil nagain ko na ulit ang friendship namin. masaya ako dahil wala na kaming barrier. masaya ako kasi natapos ko na ang pain chapter. masaya ako kasi naovercome ko ang fear to open. masaya ako kasi nagmature na ako sa mga gantong klaseng bagay. masaya ako kasi naging successful ang plano ko. masaya ako dahil madami akong natutunan dahil dito. sobrang masaya ako dahil ang tinuring kong neighbor eh friend na ulit. totoong positive nga ang naging resulta ng pangyayaring to. at naiiyak pa rin ako ngayon sa sobrang tuwa ko.

salamat sa dare. pero ginawa ko to dahil gusto ko. ang dare lang ang nagtrigger para kumilos na ko. isang malaking congratulations para saken. it took a lot of confidence para gawin ko to. after 7 years! ngayon ko lang nahugot lahat ng confidence sa buong mundo pagkatapos ng mahabang mahabang panahon! ANG RESULT NG RISK: WE'RE FRIENDS! sinong inde matutuwa kung bumalik na ang long lost friend mo? feeling ko bawat cell ng katawan ko eh sinasabihan ako ng MAKRE! JOB WELL DONE! CONGRATS! AT LAST!

the blue moon first appeared december 31, 1999 and it disappeared april 24, 2000. but it shone again on september 25, 2007. It was really worth the wait. And i am happy that the moon came back...that he came back. T________T

**
aylabyu karen for making this possible. i really really owe you a lot! sana ikaw din maaccomplish mo ang para sayo. sobrang thanks! ang big big advice ko sayo eh TAKE RISK. walang masama pare. inde mo malalaman ang sagot kung inde mo susubukan. it's for your happiness kaya go na! <3<3<3